Download complete video now!

Lesbische kamergenoten

0 views
0%

Universiteit is ingewikkeld, ongeacht de omstandigheden, maar voor Nick Kotsopoulous was het des te moeilijker. Zij verliet haar familie en alles wat zij ooit gekend had, en reisde de halve wereld rond om haar horizon te verruimen door aan de universiteit van Yale haar doctoraat in de Engelse taal te behalen. Het was een moeilijke beslissing, maar haar familie wist even goed als zij dat zij, om de best mogelijke opleiding te krijgen en onderweg vele deuren van mogelijkheden te openen, haar vaderland moest verlaten en in het buitenland begeleiding moest zoeken. Jong en pienter, werd Nick onmiddellijk toegelaten tot het graduaatprogramma van Yale, met verschillende beursaanbiedingen die van alle kanten kwamen. Zij nam gretig de vrijgevigheid van de school aan en nauwelijks klaar met haar eerste graad, zat zij op het eerste vliegtuig het land uit.

Het eerste jaar van haar studie was een beetje hobbelig; zij moest zich aanpassen aan haar nieuwe omgeving, terwijl zij probeerde haar verlangen naar haar familie en vrienden te onderdrukken. Het schoolwerk was echter buitengewoon interessant en het hield haar het grootste deel van de tijd bezig en afgeleid, vooral omdat zij er haar eerste en belangrijkste prioriteit van maakte. Zij was van plan het diploma in vier jaar af te ronden en het leek alsof zij op de goede weg was. Het hielp haar gedachten af te houden van degenen die zij miste, maar het hield haar ook weggestopt in haar slaapzaal, ver weg van elk gezelschap of sociaal leven.

De docenten waren blij haar in hun staf te hebben, zowel als onderzoeker als als assistente, maar na het eerste jaar, toen zij haar beter leerden kennen, werden zij ongerust. Zij vonden dat zij te veel een kluizenares was en zich met te veel ijver aan haar taak wijdde. Toen zij besloten een helpende hand te bieden, zorgden zij ervoor dat zij met een kamergenote werd opgezadeld. Afgestudeerde studenten hadden het voorrecht een eenpersoonskamer te mogen kiezen en aangezien Nick blijk gaf van een duidelijke bekendheid, waren zij gaarne bereid aan haar verzoek te voldoen. Toen de tijd echter verstreek en Nick geen belangstelling toonde voor wat voor sociaal leven dan ook, besloten haar vrienden in de afdeling zich ermee te bemoeien.

“Waarom krijg ik nu weer een kamergenoot?” Vroeg Nick geïrriteerd. Zij genoot van haar ruimte en was vastbesloten die te behouden. Bovendien was zij er aan gewend geraakt de hele kamer voor zichzelf te hebben en zag er tegen op om met een buitenstaander te maken te krijgen.

“Wel, er is een tekort aan kamers in de slaapzaal en wij hebben wat problemen met een vrij groot aantal nieuwe leerlingen. Wij zullen u daarvoor compenseren, daar kunt u zeker van zijn. En ik verzeker u verder, dat zodra wij een passender oplossing vinden, u uw eenpersoonskamer weer krijgt.” Zei Michael O’brien, de afgestudeerde adviseur.

“Kijk, ik begrijp het van het tekort en zo, maar zijn er geen andere eenpersoonskamers die u kunt binnenvallen?”

Michael onderdrukte een grinnik, “Nope, sorry. De uwe is de laatste en we kunnen geen vrouwelijke student bij een mannelijke zetten.” Hij hoopte dat dit haar tevreden zou stellen om de nieuwe overplaatsing te aanvaarden.

Zij geloofden dat de nieuwe studente Nick uit haar zelfopgelegde stoïcisme zou kunnen schudden en haar in de wereld van de levenden zou kunnen brengen. Zij was nieuw op de universiteit, een derdejaars studente geneeskunde, die zowel scherp van geest als parmantig van karakter was; precies de juiste combinatie om iemand uit zijn schulp te lokken.

“Waarom ontmoet je haar niet en zie je het zelf? Misschien kunnen jullie het wel met elkaar vinden.” bood hij aan.

Nick zuchtte diep, “Prima, het is niet alsof ik een keus heb, toch?”

Michael glimlachte, “Juist,” en gaf haar een schouderklopje.

De volgende dag werd Nick voorgesteld aan miss perky. Zij was ongeveer 1.80 m. groot, met blonde haren van schouderlengte, en sprankelende groene ogen. Uiterlijk leek zij aardig genoeg, maar er was meer voor nodig om Nick voor zich te winnen. Toen de deur openbarstte en het meisje haar bagage naar binnen begon te schuiven, was Nick, niet verrassend, aan het studeren. Zij hief haar hoofd op en knipperde even met haar ogen bij het felle licht van buiten, waarna zij haar ogen vernauwde naar haar nieuwe kamergenote. Zij wist niet eens zeker of haar bagage wel in de eens eenpersoonskamer zou passen. Het slaapzaalpersoneel zorgde ervoor dat er een tweede bed werd binnengebracht en tegen de verste muur geplaatst, voor de deur. Ernaast zetten zij een klein bureau, een houten bibliotheek en een compacte commode. Aan de andere kant van de kamer, waar Nicks slaapkamer stond, was de inrichting ongeveer hetzelfde. De ruimte die het meisje nu zou innemen, was vroeger de woonkamer van Nick geweest, en zij was bedroefd om die te zien weggaan.

Nadat zij klaar was met haar bagage, en daarbij de halve kamer had gevuld, sprong de blondine op haar verveeld uitziende kamergenote toe. “Hallo, ik ben Amy.” Zij bood haar hand aan en glimlachte charmant.

Nick keek haar wantrouwig aan en stond op van haar stoel. “Ik ben Nick. En voor jullie je installeren wil ik eerst wat basisregels duidelijk maken. Ik heb echt een hekel aan lawaai, ik word niet graag lastig gevallen terwijl ik studeer en over het algemeen wil ik niet dat er feestjes, vrienden, harde muziek of iets dergelijks in deze kamer gebracht wordt.” Met dat gezegd hebbende, nam zij de hand van het verbijsterde meisje stevig vast en maakte aanstalten om een frisdrankje te pakken uit de kleine minibar in de hoek.

Amy herpakte zich langzaam en zei scherp: “Die dingen tolereer ik ook niet, maar ik hou er vooral niet van als er respectloos of neerbuigend tegen mij gesproken wordt. Houdt dat in gedachten.” Zich omdraaiend ging zij haar spullen op orde brengen en in het algemeen uit de buurt van de aanmatigende vrouw blijven.

Dat was meer dan een jaar geleden. Nu was er niets dat nog tussen die twee kon komen. In het jaar dat zij samenwoonden, werden zij de beste vrienden, terwijl zij elkaars sympathieën en antipathieën leerden kennen. Zij raakten in een routine die beiden volkomen handig en geschikt vonden en niemand had het er ooit over om de dingen weer terug te brengen naar hun vorige toestand. Het leek er echter op dat het plan van Nicks vrienden niet precies zo uitpakte als zij hadden gewild. Inderdaad, Nick begon af en toe het licht te zien, maar zoals het lot het wilde, was Amy net zo leergierig als Nick. Zij zat bij de besten van haar klas en was van plan daar tot het eind van haar studie te blijven. Zij vertelde Nick in hun vele gesprekken hoe dokter worden voor haar een droom zou zijn die in vervulling zou gaan; hoe zij hield van degenen die in dat beroep werkten en hen bewonderde, en hoe zij graag een paar jaar van haar jonge leven zou opofferen om haar doel te bereiken. Zij waren beiden toegewijde studenten en vonden dat zij tevreden waren met hun rol in het leven.

Aan de andere kant wist Amy, met haar sprankelende persoonlijkheid, heel snel vrienden te maken en werd al gauw overspoeld met telefoontjes en uitnodigingen voor feestjes en dergelijke. Ook al was zij erg met haar studie bezig, toch moest zij toegeven dat zij het leven van een studente meer wilde ervaren en met haar vriendinnen uit wilde gaan en de dingen zien die zij zelf gemist had. Telkens als zij op een feestje werd uitgenodigd, probeerde zij Nick uit haar stoel te lokken en haar in de richting van de echte wereld te trekken. Maar haar vele pogingen eindigden meestal vruchteloos. Nick was nog erger dan zij als het op haar doelgerichtheid aankwam.

Het was ochtend en de zon scheen uitbundig toen Amy de kamer binnenkwam. Zij was juist teruggekomen van de les en wilde even met haar beste vriendin babbelen. Hun kamer binnenkomend, baande zij zich een weg naar Nick’s domein, niet verbaasd dat zij haar leunend over haar bureau aantrof, lezend en typend op haar laptop. Sluipend van achteren legde zij haar handen op Nicks brede schouders en begon die te masseren. Nick sprong lichtjes op bij de onverwachte aanraking, maar ontspande zich snel in de kalmerende handen, terwijl die verdergingen met het aanvallen van haar pijnlijke spieren.

“Hé, ben je nog bezig?”

“Hé Amy. Ja, ik moet dit opstel nog schrijven.”

“Aww, kom op. Ik wil nog even met je praten. Daarna kun je weer aan je werkstuk beginnen.”

Nick keek over haar schouder naar Amy, “Het spijt me, schat, maar ik moet er echt aan werken. Het moet over twee dagen af zijn en ik lig zo niet op schema.” Zij nam Amy’s hand in de hare en kneep verontschuldigend.

Amy schoof opzij zodat ze Nick beter kon zien en draaide haar stoel om. “Alstublieft?” Vroeg ze en fladderde mooi met haar wimpers.

Nick grinnikte en schudde haar hoofd. “Je bent onverbeterlijk, weet je dat?”

Amy glimlachte blij en trok Nick aan haar hand mee, en leidde haar naar haar deel van de kamer. Zich op haar bed nestelend, trok zij Nick naast zich.

“Goed, waar wilde je het over hebben?” Nick vouwde haar benen over elkaar en ging tegenover Amy zitten.

“Niets bijzonders.” Amy haalde haar schouders op.

Nick rolde met haar ogen; ze wist dat er iets in Amy’s hoofd omging, maar ze wist ook dat ze het waarschijnlijk uit haar zou moeten vissen. “Oké…umm, hoe was de les?” Zij besloot er nog even omheen te draaien, in de hoop dat Amy haar in de goede richting zou duwen.

Amy haalde haar schouders op, “Oké.”

Nick beet nadenkend op haar lip, “Hé, hoe was je afspraakje gisteravond?” Zij was het helemaal vergeten. Amy was gisteravond op een afspraakje gegaan met een jongen waar ze al een tijdje over sprak. Zij had haar niet terug horen komen, maar zij wist dat het niet voor 1 uur ’s nachts was geweest.

Amy haalde diep adem en zei: “Niet zo geweldig. Hij bleek een klootzak te zijn.”

Nick fronste en keek haar bezorgd aan, “Waarom? Wat is er gebeurd?”

Dit keer nam Amy haar onderlip tussen haar tanden en kauwde er nadenkend op, “Beloof je niet boos te worden?”

Nick werd zichtbaar boos bij die opmerking, “Hoe kan ik nu niet boos worden als je me zo’n vraag stelt? Wat is er gebeurd?” Haar binnenste begon te kolken van de mogelijkheden die door haar hoofd gingen.

“Nadat we het restaurant verlaten hadden, vroeg hij of ik een wandeling op het strand wilde maken en ik zei hem dat ik moe was en vroeg op moest, dus dat het waarschijnlijk het beste zou zijn als hij me gewoon naar huis bracht. Hij leek dat goed te vinden en wij vertrokken. Maar toen, een paar kilometer hier vandaan, stopte hij de auto aan de kant van de weg en zei me dat hij het erg naar zijn zin had gehad. Hij leunde voorover en begon me te zoenen, wat eerst wel leuk was, maar toen werd hij agressiever en ik duwde hem weg. Ik vroeg hem wat hij aan het doen was en hij zei: “krijgen wat ik verdien,” en begon me weer te mishandelen. Ik werd kwaad en duwde hem hard, waarbij ik erin slaagde het portier te openen en uit de auto te komen. Ik trilde van woede en adrenaline en had zin om hem de longen uit mijn lijf te schreeuwen. Maar voordat ik iets kon doen, trok hij het portier dicht en reed weg.”

Nick kon haar reactie niet helpen, zij sprong van het bed af en begon te ijsberen, wild met haar handen gebarend. “Wat heeft hij gedaan! Dat stuk stront! Ik ga hem verdomme k**llen!”

Amy sprong op haar voeten en greep Nicks hand, en trok haar weer op het bed. “Nick, kalmeer, alstublieft. Je had beloofd dat je niet boos zou worden.”

“Nee, eigenlijk heb ik dat niet gedaan. Hoe ben je thuis gekomen? Waarom heb je me niet gebeld?”

“Ik ben naar huis gelopen. Het was niet zo ver, maar een paar kilometer. En ik wilde u niet storen, ik wist dat u ook vroeg op moest.” Zij liet haar hoofd zakken en snoof.

Nick voelde zich meteen de grootste eikel; hier was Amy haar aan het vertellen van haar afschuwelijke afspraakje en in plaats van haar vriendin te troosten, ging zij helemaal door het lint. Toen zij even ademhaalde en zichzelf kalmeerde, hief zij zachtjes Amy’s hoofd op tot haar ooghoogte. Zachtjes glimlachend stopte zij een paar losse plukken haar achter haar oor en streelde zachtjes met haar knokkels over haar wang. “Het spijt me dat ik zo gek tegen je deed. Ik wou alleen dat ik de kleine kon k**l…” Zij klemde haar tanden op elkaar en mompelde de rest van de zin onder haar adem. “Amy, je weet dat je me altijd kunt bellen, wat er ook gebeurt. Ik zou er in een seconde geweest zijn. Alsjeblieft, beloof me, dat als je me ooit nodig hebt, je het me laat weten. Oké?”

Amy knikte lichtjes, blonde lokken vielen daarbij weer op haar gezicht, “Dat beloof ik.”

“Okay.” Nick glimlachte en trok het meisje in een zachte omhelzing. Terwijl ze haar hoofd onder haar kin stopte, streelde ze het zijdeachtige haar, terwijl ze kalmerende cirkels op haar rug trok. Terwijl zij op Amy’s bed zaten en elkaar stevig vasthielden, vroeg Nick: “Weet je waar hij woont?”

Amy grinnikte en gaf haar een schertsend klapje in de zij, “Nee, en laat het daarbij. Zijn ouders bezitten de helft van de universiteit. Geloof me, hij is niet het soort persoon waar je mee zou willen rotzooien. Op dat soort problemen zit je echt niet te wachten. Trouwens, het gaat goed met me en je bent zo lief dat je aanbiedt hem pijn te doen.” Zij duwde zich lichtjes weg en glimlachte.

“Altijd, kiddo.” Nick liet een scheve grijns horen en grijnsde haar lichtjes op de kin. Amy schudde slechts haar hoofd en trok haar terug in de omhelzing.

De rest van de dag besteedden zij aan studeren, en ’s avonds keken zij samen een film op de kleine TV die zij voor hun kamer hadden gekocht. Het leven was goed voor de twee studenten en niets leek in staat om dat perfect geordende bestaan te verstoren.

Na haar afschuwelijke afspraakje ging Amy niet meer uit en trad in plaats daarvan in de voetsporen van Nick, waarbij zij zich bezighield met studeren en af en toe haar andere vrienden zag. In die periode werden Amy en Nick nog betere vrienden, als dat al mogelijk was. Aangezien zij zoveel tijd samen doorbrachten, konden zij zich niet eens voorstellen dat zij tijd apart zouden doorbrengen. Al Amy’s vrienden waren er zeker van dat er iets meer aan de hand was tussen de twee, maar zwegen uit angst dat zij zich konden vergissen. Op een dag verklapte Julia, een van Amy’s klas- en studievriendinnen, het geheim. “Zo, ga je met Nick naar huis in de vakantie?”

Amy keek even verbaasd en dacht over de vraag na: “Nee. Ik weet niet eens zeker of ze met de vakantie naar huis gaat. Ik denk dat ik haar zal vragen of ze met mij mee naar huis wil.”

“Oh dat is leuk. Vinden je ouders dat goed?” vroeg Julia nonchalant, terwijl ze op een stuk koude pizza zat te kauwen.

“Ja zeker. Waarom zouden ze dat niet zijn?” Amy keek haar vragend aan.

Julia haalde haar schouders op, “Och, ik weet het niet. Niet iedereen vindt dat allemaal even cool.”

Amy wist dat er iets aan de hand was, want Julia was nooit zo ontwijkend. Meestal hoefde je niet veel te doen om een duidelijk antwoord van haar te krijgen. Toen zij haar eigen stuk pizza neerlegde, vroeg zij: “Wat vindt u goed? Waar heb je het over?”

Julia slikte hard, bijna c*****g op een maar half gekauwd stuk. Om haar blik van hert-in-het-koplicht te bedekken, probeerde zij van onderwerp te veranderen. “Niets. En, hoe gaat het met je anatomie?”

Amy vernauwde haar ogen beschuldigend, “Gladjes, Jules. Spuug het nu maar uit. Wat is er aan de hand?”

Zwetend krabde Julia zenuwachtig in haar nek, “Nou…Jullie lijken wel heel erg op elkaar, weet je? Dus natuurlijk dachten we gewoon dat jullie… je weet wel.”

Amy hield haar hoofd opzij, “Nee, ik weet het niet. Licht me in, alstublieft. Voor een dokter te zijn, bent u niet erg welsprekend of samenhangend.”

“Kom op, Amy. Je weet waar ik het over heb. Jullie zien eruit alsof jullie…alsof jullie…” Ze ademde luid uit voordat ze rechtuit ging, “alsof jullie meer dan vrienden zijn.”

“Wat bedoel je? Wat kunnen we nog meer zijn?” Amy was werkelijk ten einde raad; haar naïviteit had haar blijkbaar de baas geworden.

“Amy, zo onschuldig kun je toch niet zijn?” Bij de wezenloze blik op Amy’s gezicht, besloot zij het voor haar te spellen.

“Geliefden, Amy. Wij dachten dat jullie minnaars waren.”

Amy verslikte zich bijna bij de bekentenis. “Wat?! Waarom in de wereld zouden jullie dat denken?”

Julia ging verder met eten, “Nou, het verbaast me dat jullie er zelf niet achter zijn gekomen. Ik bedoel, geen van jullie gaat ooit uit, behalve samen, jullie zijn absoluut onafscheidelijk, jullie geven duidelijk veel om elkaar; er zijn momenten dat ik me een indringer voel als ik bij jullie twee in de buurt ben…de vonken vliegen zo hoog en fel.”

Amy staarde wezenloos voor zich uit, af en toe knipperend om te laten zien dat ze nog leefde. “Maar…maar, ik ben hetero, en zij ook!”

Julia haalde haar schouders op, “Ik weet niet hoe ik het moet noemen. Maar er is duidelijk iets meer aan de hand, en als dit nieuws voor u is dan bent u ernstig blind. Het spijt me als we ons vergist hebben, maar we bedoelden er echt niets mee. Wij dachten gewoon… nou ja, laat maar. Wees alstublieft niet boos op ons…op mij.” Vroeg ze gedwee.

Amy slikte en schudde haar hoofd, “Nee, nee, ik ben niet boos. Ik ben gewoon…in shock.”

Julia klopte op haar knie en veranderde van onderwerp, ditmaal met meer succes.

Toen Amy in haar kamer terugkwam, was ze nog steeds in een roes. Zoals gewoonlijk was Nick in haar boeken verzonken en keek nauwelijks op toen Amy binnenkwam. “Hé,” zei ze over haar schouder. Amy plofte op haar bed en staarde naar het plafond, de begroeting van Nick niet gehoord hebbende. Gedachten raasden door haar hoofd, botsten met elkaar, en maakten een puinhoop van haar toch al verwarde hersenen. Julia’s woorden bleven in haar oren weergalmen, en dreven haar tot afleiding. ‘Geliefden…wij dachten dat jullie geliefden waren…geliefden…geliefden…’ Zonder dat ze het in de gaten had, gleed er een traan over haar wang. Spoedig werd er een gevolgd door een andere en zij kon zich niet meer bedwingen te stoppen.

Nick, die verbaasd was geen antwoordende begroeting te horen, rolde haar stoel om en keek nieuwsgierig. De aanblik van Amy neergeploft op haar bed was niets ongewoons, maar haar nieuwsgierigheid kreeg de overhand en zij stond op om op onderzoek uit te gaan. Toen zij dichtbij genoeg kwam en de tranen over de blanke wangen van haar vriendin zag lopen, dacht zij dat haar hart uit haar borst zou slaan. Zij liet zich op haar knieën naast Amy’s bed vallen en trok het buigzame lichaam in een omhelzing naar zich toe. “Amy? Lieverd, wat is er aan de hand?” Vroeg zij driftig. Toen de tranen niet wilden ophouden, hield zij haar gewoon in haar armen en wiegde haar, terwijl zij troostende woorden in haar roodgestifte oor fluisterde.

Eindelijk leken de tranen te verdwijnen en Amy hikte zachtjes. Nick trok zich iets terug en probeerde haar blik vast te houden. “Amy? Wat is er, liefje?”

Bij de liefdevolle blik die zij kreeg na haar kleine inzinking, stond Amy op het punt in een nieuwe vlaag van tranen uit te breken. Eindelijk zag zij wat haar vrienden de hele tijd gezien hadden en zij vroeg zich af hoe zij zo blind had kunnen zijn. Zij was nog steeds niet zeker van haar gevoelens, of van die van Nick, maar zij wist dat zij van haar hield…diep. Onwillig om erover na te denken, over de gevolgen na te denken, of over de implicaties, besloot Amy dat zij voor één keer in haar leven haar hart zou volgen, zelfs als dat betekende dat zij de voorzichtigheid in de wind moest gooien. Zij stak een hand uit naar Nicks ongeruste gezicht, streelde zachtjes over haar wang en trok haar dichter naar zich toe, hun lippen op elkaar brengend in het zoetste contact.

Nick was even verbaasd, maar herpakte zich snel en liet zich omhullen door de zoetste, zuiverste sensatie die er op aarde te vinden was. De kus was veel te snel voorbij, en zij trokken zich uit elkaar. Amy staarde in Nicks brede blauwe ogen, terwijl zij dik slikte en probeerde een samenhangende gedachte te vormen. Zij wist niet wat haar bezielde om Nick te kussen, maar zij wist dat zij het gewoon moest doen, daar was geen twijfel over mogelijk. En het had zo goed gevoeld. Nog steeds duizelig van de intense sensaties die door haar heen gierden, wist Nick dat zij iets moest zeggen, de spanning breken, maar zij had niets…haar hoofd was helemaal leeg.

“Het spijt me…” begon Amy, maar hield zichzelf toen tegen. Zij besefte dat zij helemaal geen spijt had. Ze was heel erg in de war, maar had helemaal geen spijt. Ze had geen spijt van de kus, ze was blij dat het gebeurd was en was bezig zichzelf voor de kop te slaan dat ze niet eerder in de gaten had wat er aan de hand was. Zij had echter het gevoel dat Nick net zo verloren was als zij, als de blik op haar gezicht iets betekende. “Het spijt me niet van de kus…het spijt me alleen dat ik zo op je gesprongen ben. Nick, haat me alsjeblieft niet, ik moest gewoon uitzoeken… of het waar is wat ze zeiden.”

Nick schudde haar hoofd, “Wacht, wacht. Ten eerste zou ik je nooit kunnen haten, en ten tweede, wie heeft wat gezegd en wat heeft dit teweeggebracht?” Hoewel Nick zichzelf altijd als hetero had beschouwd, moest zij zich dat toch afvragen. Zij hield zielsveel van Amy en zou alles voor haar doen, maar deze optie van iets meer had zij nooit overwogen of zelfs maar overwogen. Misschien had ze dat nooit overwogen omdat hun relatie zo gemakkelijk was, zo puur en liefdevol, dat geen van beiden die met iets meer wilde bezoedelen. Maar ja, die kus voelde ongelooflijk, moest Nick toegeven. Het had gevoeld alsof haar wereld plotseling tot leven was gekomen en haar hart voor de allereerste keer begon te kloppen. Bovendien vond ze het altijd heerlijk om Amy vast te houden en bij haar in de buurt te zijn, en had ze het gevoel dat ze iedereen kon k**llen die haar kwaad zou willen doen. Zij gniffelde het altijd aan overbeschermend zijn. Diep van binnen, als ze even de tijd nam om over haar gevoelens na te denken, vond ze een kern van verlangen telkens als ze aan haar mooie vriendin dacht. Zij kon er niet omheen dat zij haar buitengewoon aantrekkelijk vond, maar de mogelijkheid kwam nooit in haar op. Waarom? Vroeg zij zich af. Omdat wij dat gewoon nooit als een mogelijkheid tussen ons hebben beschouwd, dacht zij stilletjes; wij hebben dat nooit een kans gegeven.

Amy staarde in Nicks gezicht en zag hoe de emoties over haar mooie trekken gierden. Sinds de eerste dag vond zij haar kamergenote een van de aantrekkelijkste vrouwen die zij ooit gezien had. Dat was de reden waarom zij zich eerst afvroeg waarom Nick nooit verkering had, of uitging. Na verloop van tijd leerde zij haar uiterste toewijding kennen en leerde zij haar op veel diepere niveaus kennen. Waarom hebben wij er nooit over nagedacht? Misschien hebben wij dat wel gedaan en is het gewoon niet in ons bewustzijn geregistreerd. Wij zijn volmaakt voor elkaar, maar wat betekent dat? Wat zegt het over ons?

“Julia heeft vanmiddag een paar dingen tegen me gezegd die me aan het denken hebben gezet.” Zei Amy uiteindelijk.

“Meer dat je er van moest huilen. Wat is er gebeurd?”

“Ze overrompelde me een beetje. We spraken over de komende feestdagen en van het een kwam het ander en ze zei dat ze allemaal dachten dat we de feestdagen samen doorbrachten omdat ze dachten dat we samen waren…als…meer dan vrienden.” Eindigde zij rustig, nog een beetje verlegen om het onderwerp te bespreken.

Nick haalde diep adem en liet die langzaam los, onbewust het blonde haar uit Amy’s ogen borstelend. “Dat hebben ze gedaan, hè? Nou, ik kan niet zeggen dat ik het ze echt kwalijk neem.”

Amy keek even verschrikt op, “Wist je het? Dacht je er ook aan? Waarom heb je er niets van gezegd?”

Nick hief haar handen ter verdediging op, “Nee, nee…dat bedoelde ik niet. Ik heb het zelfs nooit overwogen, om je de waarheid te zeggen, maar nu, nu ik het van jou hoor, is het heel logisch. Ik denk dat ik hetzelfde gedacht zou hebben als ik hier niet middenin zat.”

Amy sloeg haar blik neer, “Ja, ik denk dat je gelijk hebt. En, wat doen we nu?” Ze smeekte bijna in een klein fluistertje.

Nick haalde zijn schouders op, “Wat je maar wilt. Als ik me niet vergis is dit nieuw voor ons beiden en het heeft je duidelijk hard geraakt. Ik denk dat we gewoon wat tijd nodig hebben om alles te overdenken en te zien waar we van daaruit verder gaan.”

Amy knikte, “Ja, dat klinkt als een plan. We zullen wel praten, toch?”

Nick glimlachte liefdevol, “Natuurlijk doen we dat. Dit verandert niets voor mij. Het voegt alleen maar toe aan wat ik al voelde.”

Amy antwoordde met een stralende glimlach van haarzelf, “Voor mij ook.”

Amy trok zich overeind en ging op de rand van het bed zitten. Nick ging voor haar staan en nam haar in een innige omhelzing. Amy legde haar hoofd op Nicks platte buik en kneep voor wat ze waard was. Nick boog zich voorover en plaatste een zachte kus op Amy’s hoofd, voordat hij uit de omhelzing stapte en terugging naar haar eigen deel van de kamer. “Red je het wel?” Vroeg ze na een ogenblik.

“Ja, maak je geen zorgen.” Zei Amy en hervatte haar buikligging.

Een week ging voorbij, waarbij beiden het nogal druk hadden met werkstukken en lesstof. Beiden bleven nadenken over de verandering van de gebeurtenissen en piekerden over de mogelijkheden ervan. De vakantie leek dichterbij dan ooit en er moesten beslissingen genomen worden. Hun relatie had er niet onder geleden, maar hun gebruikelijke intimiteit leek te ontbreken. Hun aanrakingen leken korter en schaarser dan ooit, en het schoolwerk dreef hen verder van elkaar weg, waardoor ze zich erg eenzaam voelden, zelfs als ze allebei in de kamer waren. Hun vrienden merkten de verandering onmiddellijk op, maar niemand zei een woord. Julia sloeg zichzelf nog steeds voor haar kop omdat ze de relatie van haar vrienden had verpest door haar grote mond open te doen. Bijgevolg probeerde zij zo veel mogelijk uit de buurt van de twee te blijven. Over het algemeen werd de situatie langzamerhand ondraaglijk en zij wisten dat het tijd was om te praten.

“Ik denk dat we moeten praten.” zei Amy tegen Nick, die in haar gebruikelijke houding voor haar bureau zat.

“Dat denk ik ook.” Nick stond op en ging naar Amy’s kant van de kamer. In plaats van op haar gebruikelijke plaats op Amy’s bed plaats te nemen, pakte zij een stoel en trok die dichterbij.

Amy haalde trillerig adem en beet op haar onderlip. “Wat is er met ons gebeurd? Wij zeiden dat er niets zou gebeuren, dat het, als er iets zou gebeuren, beter zou worden. En kijk nu eens naar ons. We kunnen niet eens meer bij elkaar zitten zoals vroeger. De afgelopen week hebben we nauwelijks twee woorden tegen elkaar gesproken en ik heb je zelfs nauwelijks gezien. Dit is wat ik vreesde dat zou gebeuren. We drijven uit elkaar en ik haat dit!” Huilde Amy, parelende tranen stroomden over haar wangen.

Nick kon er nooit tegen iemand te zien huilen, vooral niet haar beste vriendin. Toen zij van de stoel afkwam, liep zij naar het bed en ging op de rand zitten, terwijl zij Amy naar zich toe trok. “Het spijt me zo. Ik ben zo’n eikel. Het was ook nooit mijn bedoeling dat dit zou gebeuren, maar het leek uit de hand te lopen. We hebben het allebei druk gehad deze week en bovendien heb ik het moeilijk gehad in een paar van mijn lessen en al die gedachten die door mijn hoofd spoken hebben zeker niets geholpen.” Nick haalde haar vingers sussend door Amy’s haar en streek met haar wang over de kruin van haar hoofd.

“Het spijt me, dit is voor ons allebei moeilijk en beproevend geweest. Je bent geen eikel, ik ben gewoon overgevoelig.”

Nick snoof, “Nah, jij?”

Amy sloeg speels op haar buik. “En, wat gaan we nu doen?”

Nick schraapte in gedachten haar keel. “Nou, ik denk dat het het beste is als we dit een keer proberen en als het niet werkt, zou ik graag willen dat we vrienden blijven.”

Amy keek naar haar op, “Naar analogie van wat er deze week gebeurd is?”

Nick grimaste lichtjes, “Kijk Amy, ik hou van je, dat weet je. Je bent mijn vestvriendin en ik zou alles voor je doen, en dat is iets wat nooit zou veranderen, wat er ook gebeurt. Ik wil dit een keer proberen tussen ons, omdat ik geloof dat zoiets moois niet al te vaak voorbij komt, en ik zou er niet de rest van mijn leven spijt van willen hebben. Als dit niet lukt, zweer ik u dat deze week geen model was voor het “wat als”-scenario. Het zal pijn doen, daar ben ik positief over, maar het zal nooit iets veranderen aan de manier waarop ik voor je voel.”

“Ik denk dat je gelijk hebt. Ik wil nergens spijt van hebben, van ons niet. Ik wil proberen en zien wat er gebeurt. Voor één keer wil ik de dingen aan het lot overlaten en een stapje terug doen om te genieten van wat het mij ook toewerpt.”

Nick glimlachte en na een korte pauze liet ze haar hoofd zakken om Amy’s zoete lippen te kussen. De kus begon voorzichtig, zachtjes de lippen van de ander verkennend. Al gauw was dat niet genoeg en werd de kus dieper; een beweging van tongen die sensueel de warmte van de ander zochten. Zij streelden elkaar een paar minuten lang, genietend van de zoete t*****e die hun kus was. En toen gingen zij uit elkaar. Proberend op adem te komen, keken zij elkaar zwijgend aan.

“Wil je met mij uitgaan?” Vroeg Nick lief.

Amy beet op haar onderlip, terwijl ze nog steeds Nicks unieke smaak proefde: “Als op een afspraakje?”

Nick glimlachte, “Ja, slimmerik, als op een afspraakje.”

“Hmm…laat me er even over nadenken.” Ze deed even alsof ze nadacht, maar begon toen onbedaarlijk te giechelen toen Nick haar besprong en begon te kietelen. “Oké, oké, ik ga met je uit…alsjeblieft…stop…Oh God…ik ga plassen…stop…”

Het was vrijdagavond en de meisjes maakten zich klaar voor hun eerste afspraakje. Geen van beiden wilde door de ander gezien worden, dus verstopten zij zich de hele dag, elk aan haar kant van de kamer, gescheiden door een gordijn dat als afscheiding was opgehangen. Om 20.00 uur precies waren zij beiden klaar en angstig. Nick stapte uit haar kamer, gekleed in een strakke blauwe spijkerbroek en een blauwe trui die haar rondingen op alle juiste plaatsen omhelsde. Zij was een seconde met stomheid geslagen toen haar ogen Amy opvingen. Amy droeg een witte button-down blouse met een paar beige chino’s en gouden pumps. Haar haar was opgestoken zodat een paar lokken rond haar gezicht krulden. “Je bent prachtig.” Zei Nick eindelijk, terwijl ze haar stem vond.

Amy bloosde, “Dank je, jij ook.”

“Zullen we, Milady?” Nick boog in de taille en opende de deur voor haar.

Zij aten lekker lang in een rustig restaurant aan het strand, en gingen toen de late voorstelling in de bioscoop halen. Het was al na middernacht toen zij terugkwamen. Nick deed de deur van hun kamer van het slot en liet Amy als eerste binnen. Terwijl ze met haar rug naar de gesloten deur stond, glimlachte Nick. “Dank u voor een heerlijke avond. Ik heb het erg naar mijn zin gehad.”

Amy glimlachte terug, “Ik ook. Wil je binnenkomen?” Vroeg ze gekscherend.

Nick grinnikte. “Tuurlijk, vind je het niet erg als ik dat doe.”

Terwijl ze hun jassen uitdeden, ging Amy op het bed zitten en Nick pakte haar stoel. Zij staarden elkaar een paar ogenblikken aan, beiden waren stil. Er hing een soort spanning in de lucht die voor hen onverklaarbaar was. Zij hadden dit al een miljoen keer gedaan en toch was het nog nooit ook maar in de buurt gekomen.

Nick verbrak eindelijk de stilte. “Je bent echt adembenemend vanavond, nog meer dan anders. Ik ben blij dat we besloten hebben dit te doen.”

“Dank u. Ik ben ook blij dat we besloten hebben dit te doen. Het was veruit de beste date die ik ooit gehad heb.”

Zij glimlachten naar elkaar en Nick kon het niet laten, voorover te leunen en Amy’s zachte lippen met de hare te veroveren. De kus werd gestadig verhit, terwijl hun tongen toegang vroegen tot nog niet zo lang geleden verboden gebieden. Iemand kreunde, maar geen van beiden was nieuwsgierig genoeg om te stoppen en op onderzoek uit te gaan. Voor zij wisten wat er gebeurde, had Nick Amy op haar rug, terwijl hij elke centimeter van de blootgestelde huid streelde en probeerde meer bloot te leggen. Nick volgde haar hete kussen naar Amy’s gespannen keel en likte aan een zich vormende zweetdruppel. Haar handen waren druk in de weer om de knoopjes van haar blouse los te maken, haar lippen bereikten weldra haar meer dan verleidelijke decolleté. Toen haar tong de rand van Amy’s borst raakte, hijgde Amy en trok zich terug. “Wacht, wacht, alsjeblieft…”

Nick trok zich onmiddellijk terug, stopte haar bedieningen, maar behield haar positie bovenop. Zij haalden allebei zwaar adem en woorden kwamen er met moeite uit. “Het spijt me, het spijt me zo. Heb ik je pijn gedaan?”

Amy schudde haar hoofd, “Nee, ik ben gewoon…ik werd gewoon een beetje zenuwachtig.”

Nick streek het haar van Amy’s voorhoofd, “Het spijt me dat ik je heb laten schrikken. Wil je ophouden?” Nick wilde niet ophouden, maar zij zou alles gedaan hebben wat Amy van haar vroeg, zelfs als dat lichamelijke pijn van haar kant inhield.

Slikkend zei Amy: “Nee, ik wil niet stoppen. Laten we het gewoon langzaam aan doen, oké?”

Nick glimlachte en kuste haar glinsterende voorhoofd, “Natuurlijk, schatje.”

Alles leek zo natuurlijk voor hen te komen; het was bijna alsof zij het al duizend keer eerder gedaan hadden. De strelingen gingen in een rustiger tempo verder en ditmaal wachtte Nick op Amy’s signalen, zodat zij aan de nieuwe ervaringen kon wennen. Zij waagde zich pas naar voren als zij er zeker van was dat het precies was zoals Amy het wilde. Hun kleren lagen weldra verspreid over de vloer rond het bed, terwijl zij tegen elkaar aan lagen, huid op huid, elk deel van elkaars lichaam aanrakend en proevend. Amy spreidde haar benen om plaats te bieden aan Nicks lichaam en kreunde toen haar kern haar zijdeachtige dijbeen ontmoette. Langzaam, sensueel, begonnen zij synchroon te bewegen, tegen elkaar aan wiegend in de eeuwenoude dans. Het zweet deed hun lichamen met gemak glijden, de wrijving deed grote hitte opstijgen en hen overspoelen. De enige geluiden in de kamer waren van zware ademhaling en af en toe een sensueel gekreun. Nick duwde zich op haar onderarm omhoog en sloop met haar hand tussen hun golvende lichamen door. Amy greep naar haar biceps toen Nicks hand contact maakte. Toen ze zich in de warmte verdiepte, kon Amy een diepe kreun, die wilde ontsnappen, niet meer inhouden. Haar nagels groeven zich in de spieren van Nick toen haar stoten te intens werden. Haar knie opheffend om contact te maken met Nicks middelpunt, wiegden zij tegen elkaar in een voortdurende vaart. Het genot was bijna te groot voor hen om vast te houden. Amy’s kreunen werd luider van toon terwijl Nick zich harder tegen haar lichaam inspande. Het bed schudde door de kracht van hun stoten. Tenslotte vielen zij samen over de afgrond; Amy kromde haar nek en beet in de huid van Nicks schouder, en Nick kreunde van genot en pijn.

De kamer was weer stil, terwijl zij op adem probeerden te komen, genietend van de zoete nagloeiing. Nick bedekte Amy’s kleinere lichaam bijna helemaal, en bang dat ze het meisje zou verstikken, rolde ze opzij. Voorover leunend, plaatste zij een zachte kus op haar voorhoofd, dan op haar slaap, en tenslotte op haar lippen, totdat Amy haar ogen opende. Amy likte met het puntje van haar tong over haar lippen, waardoor er een rilling door Nicks geraamte trok. “Dat was…ongelooflijk.”

“Ja, ja dat was het. Jij bent ongelooflijk.” voegde Nick eraan toe. “Je hebt er toch geen spijt van, hè? Of denk je dat het een vergissing was?”

Amy schudde langzaam haar hoofd, nog steeds proberend uit haar dromerige toestand te komen, “Helemaal niet. Als er iets is waar ik spijt van heb, dan is het wel dat ik dit niet van tevoren gedaan heb.”

Nick grinnikte en trok Amy’s naakte lichaam dichter tegen zich aan. Nicks ogen vielen dicht en zij was half in slaap tegen de tijd dat Amy haar volgende woorden sprak.

“Weet je, meestal doe ik dit niet…seks hebben op de eerste date. Ik hoop niet dat je denkt dat ik makkelijk ben.” vermaande Amy schertsend, zelf half in slaap.

Nicks lippen gingen omhoog in een scheve grijns, “Maak je geen zorgen, schat, ik zal je morgenvroeg nog steeds respecteren.” Zij grinnikte toen er in haar zij werd geknepen. Nog eenmaal het nog vochtige voorhoofd kussend, trok zij Amy’s buigzame lichaam over zich heen en zij vielen in een diepe, bedaarde slaap.

From:
Date: juni 3, 2022

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.